Getuigenissen

 Ik dacht dat ik alles alleen kon, maar ik zie nu in dat niemand dat kan. De relatie met mijn papa is nu weer oké. Hij werkt soms nog op mijn zenuwen, maar hij helpt me als het nodig is."


 Door de ondersteuning voel ik me veiliger en hebben de kinderen ook een vangnet. Ik weet nu beter hoe ik met mijn kinderen moet omgaan: bv bij belonen en bij straffen..."


 Wat ik geleerd heb? Een heel pak zaken. Het feit dat je niet alles alleen kan en er veel meer mensen klaar staan om je te helpen dan jezelf denkt. Daarnaast het 'verwerkingsproces'. Zelf zat ik namelijk heel diep en gaf mezelf vaak de schuld van 'had ik dit maar anders gedaan dan was ik niet in de situatie terecht gekomen dat ik begeleiding nodig had of heb'. Dit brengt totaal niets op, je kan het verleden toch niet veranderen en het slorpt heel veel negatieve energie op die je kan gebruiken voor andere zaken. Dit was voor mij een heel moeilijke oefening net zoals de beginfase waarin ik mijn deur moest openzetten om hulp te vragen. Nadien bekeken heeft dit alleen maar positieve resultaten gehad als ik zie waar ik nu sta." - M. (alleenstaande papa)

 Dankzij de hulp heb ik meer zelfvertrouwen gekregen als mama, en heb ik ook meer mijn mama-rol kunnen uitoefenen.





    
 We doen meer dingen samen. Mijn kind vertelt me opnieuw over wat hij doet op school en met zijn vrienden. De laatste weken vertelt hij moppen; we lachen samen. We gaan weer naar de cinema. Ik ben niet meer bang om mijn gedacht te zeggen tegen hem. Als hij te grof is geweest, komt hij zich excuseren eens hij afgekoeld is."
 We hebben dankzij de begeleiding een beter contact met de kinderen. We weten nu beter hoe we met puberzoon moeten omgaan. Ook hebben we nu mensen uit onze omgeving die ons steunen en helpen."
 Ik heb meer duidelijkheid. Er is terug iets meer rust in ons gezin. We zijn er nog niet, maar weten nu welke hulp we nodig hebben om eruit te geraken."
 We hebben nu terug met elkaar kunnen spreken en afspraken gemaakt over hoe we terug samen kunnen leven."